Peter R. de Vries

De Volkskrant kwam vanochtend met een indringend interview met de vriendin van de vermoorde misdaadverslaggever Peter R. de Vries. De vrouw - die vanwege haar veiligheid anoniem blijft - spreekt openhartig over de intense pijn na de dood van Peter, hun liefde voor elkaar en ook zijn rol in het Marengo-proces komt aan bod.

Article continues after the ad

Peters vriendin, die ook al even van zich liet horen toen hij nog in het ziekenhuis lag, had wel eens "felle gesprekken" over veiligheid. "Ik was erop tegen dat hij vertrouwenspersoon werd van de kroongetuige in het Marengo-proces. Maar ik begreep ook waarom hij dit wilde doen: als misdaadverslaggever van dat kaliber wil je betrokken zijn bij zo’n mega-strafzaak."

Had ze meer kunnen doen?

Ze zit er nog enorm mee in haar maag. "Nu zit ik wel met de vraag of ik meer had kunnen doen om hem ervan te weerhouden. Die vraag zal mij altijd blijven achtervolgen." Ze vindt het onbegrijpelijk dat Peter niet is beveiligd. "Als je weet dat van de kroongetuige al een broer en een advocaat zijn doodgeschoten, en je weet ook dat Peter elke dag dezelfde route aflegt van en naar RTL Boulevard, en je beveiligt die routes niet, vind ik dat onbegrijpelijk. Want je weet: als ze Peter neerschieten, is de impact nog groter. Dan zegt iemand pas echt: weet met wie je te maken hebt. Dan zaai je de meeste angst. Peter was de hoofdprijs."

Peter R. de Vries

Gebroken van de pijn

Peters partner leefde in een hel. "Het waren vreselijke, slopende dagen" En eigenlijk kreeg ze ook twee klappen: Peter die in het ziekenhuis belandde en voor zijn leven vocht en zijn uiteindelijke dood. "De eerste klap, toen ik het nieuws hoorde, deed mijn wereld instorten. In die week waarin hij in het ziekenhuis lag, kreeg ik hoop dat het goed zou komen. Toen de kwam de tweede klap."

Onwerkelijk

De vrouw leeft nog in een onwerkelijke wereld. "Nog steeds heb ik het gevoel dat hij elk moment hier binnen kan lopen. Dat de deur open gaat, en dat die lange gestalte de trap op komt, met die mooie lach en die ogen die meelachen." Ze herinnert zich nog een brief van Peter, toen de twee vanwege obstakels - ze moesten eigenlijk altijd anoniem, los van elkaar over straat - even uit elkaar waren. Hij schreef 'als jij er niet bent, voel ik me geamputeerd, alsof een deel van mij weg is'. Ze voelt zich nu ook zo. "Ik voelde me toen ook leeg. Maar dat geamputeerde, dat voel ik nu pas, nu hij er niet meer is. Alsof een deel van mij met hem is meegegaan."

Het hele interview lees je bij De Volkskrant.