Ook al lijkt het alsof hij nooit ouder wordt, tikt acteur Rob Lowe vandaag de 55 jaar aan. Hoog tijd om eens terug te kijken op die roemruchte carrière vol schandaaltjes en glansrijke rollen!

De hoogtepunten
 

More content below the advertising

Sekssymbool

Door knappe en levendige rollen in St. Elmo’s Fire (een jaren 80’ coming of age-klassieker) en The Outsiders (crimefilm over twee rivaliserende gangs) kreeg Lowe al snel de status van sekssymbool. De ultieme jaren 80’-mooiboy, of heartthrob, zoals de Amerikanen dat zo mooi noemen. En al die scènes met ontbloot bovenlijf helpen alleen maar mee om die status mythisch te maken.
 

 

The West Wing

Deze hunk staat niet enkel bekend om zijn komische rollen waarin hij de knapperd uit moet hangen. Het serieuze acteerwerk past ook prima bij mister Lowe. Dit bewees hij vooral in de nog altijd indrukwekkende politieke dramaserie The West Wing. De rol van Sam Seaborn, speechschrijver van de president, leverde hem zelfs een Emmy-nominatie op.

Nieuwe rollen

Ook later in zijn carrière gaat hij best lekker, al blijven schandalen hem ook ná die beruchte sekstape achtervolgen (zie Nanny-oorlog). Anyway: Rob verschijnt in de ene na de andere nieuwe productie. Af en toe zit er ook echt een topper bij. Neem bijvoorbeeld de sitcom Parks and Recreation, waarin Rob de rol van ultrapositieve, obsessieve gemeentemedewerker Chris Traeger met verve speelt. Of zijn glansrol in Liberace-biopic Behind the Candelabra. Hij duikt hier op als de creepy maar hilarische plastisch chirurg Dr Jack Startz. Check vooral ook even de over-the-top make-up op Robs gezicht.
 

 

Brat Pack

Tussen 1980 en 1990 maakte Rob deel uit van de exclusieve acteursgroep Brat Pack, een woordspeling op Rat Pack, uiteraard. Wie zaten daar dan nog meer in? Nou, Demi Moore, Molly Ringewald en Emilio Estevez, bijvoorbeeld. Maar ook niemand minder dan Robert Downey Jr. Allen acteurs die veel samen in films speelden in deze periode. Lijkt ons wel een hoogtepuntje.
 

De dieptepunten
 

Het Oscars-duet

De rillingen lopen over je lijf wanneer je dit filmpje, pardon, GEDROCHT, terugkijkt. De opening van de Oscars in 1989 moest een episch duet worden tussen Sneeuwwitje en Rob Lowe, die een parodie op Proud Mary zongen. Het ging de geschiedenisboeken in als de grootste flop ooit en producer Allan Carr, die het allemaal bedacht, werd hierna jarenlang keihard genegeerd door Hollywood. Het resultaat – een Sneeuwwitje met een stem die pijn doet en Rob Lowe die niet kan zingen, maar het toch probeert – is nog altijd tenenkrommend.
 

 

De sekstape

Slechts enkele weken na het gigantisch gefaalde Oscars-duet, stond Rob Lowe alweer een zo mogelijk nog grotere nachtmerrie te wachten: een seksschandaal. Een zelf veroorzaakte nachtmerrie, overigens. Rob was toen 24 en ging naar een bijeenkomst voor de Democratische partij om ze te supporten. Een nachtje ervoor ging hij even flink de beest uithangen in een nachtclub. Na afloop nam Rob twee meiden mee naar zijn hotelkamer, waar hij een camera neerzette en zichzelf en de dames filmden tijdens de seks. De ene dame was 22, maar de andere slechts 16 jaar oud.
 


De meiden namen al snel de benen en gingen ervandoor met een stapel cash én de videotape. De moeder van het 16-jarige meisje klaagde Lowe aan. Buiten de rechtszaal om wist hij een deal te sluiten. Rob hield overigens altijd vol dat hij echt niet wist dat ze 16 was. Jaren later zou Lowe de sekstape het beste moment uit zijn leven noemen (volgens een Daily Mail-interview): door alle ophef raakte zijn alcoholverslaving (ja, die had hij, net als een harddrugsverslaving) in een stroomversnelling en hierdoor moest hij wel naar de afkickkliniek.
 

Nanny-oorlog

Rob en zijn vrouw voerden jarenlang een juridische oorlog met meerdere nanny’s en een chef, die bij hen thuis werkten. Eén rechtszaak is voor Lowe waarschijnlijk nog altijd een doorn in het oog: die van 2008, toen de 24-jarige nanny Jessica Gibson Rob en z’n vrouw Sheryl beschuldigde van mishandeling en seksuele intimidatie. Het enige goede nieuws voor Rob: hij won de rechtszaak uiteindelijk wél (na een imagovernietigende, slepende procedure).