Van alle live action-films die Disney er volgend jaar uitkakt, kijken we het meest uit naar The Lion King. Overeenkomsten tussen deze nieuwe en het origineel zijn allesbehalve dun gezaaid, maar de mediagigant gaat toch een paar veranderingen aanbrengen. Wij zetten er alvast wat op een rij.

Nieuwe cast

Deze was te verwachten. De oude garde optrommelen is voor een remake van dit kaliber geen optie. Gelukkig krijgen we daar wel Donald ‘This is America’ Glover voor terug als Simba en Beyoncé als Nala. Uitzondering op de regel? Mufasa; wederom ingesproken door James Earl Jones. Want laten we eerlijk wezen, niemand kan deze koning vervangen.

Benieuwd wie er nog meer is gecast? Check de hele Lion King-cast hier.

More content below the advertising

Minder muziek

Maar liefst twee nummers sneuvelen. Morning Report en Be Prepared zijn volgend jaar niet te horen. Jammer, maar daar staat wel een nieuwe ballad met niemand minder dan Queen Bey tegenover. Beyoncé dook de studio in met Elton John en Tim Rice om een gloednieuwe song op te nemen voor de aftiteling.

Het ziet er anders uit

Duh. Jon Favreau’s versie van The Lion King is een combinatie van echte beelden en een enorme scheut CGI. Onder de noemer ‘live-action’ wordt dat vertaalt naar het witte doek. Erg vinden we het trouwens niet: de eerste trailer ziet er beeldschoon uit.

 

Er is een nieuwe personage

Een gezellige Afrikaanse olifantspitsmuis – vertolkt door niemand anders dan Amy Sedaris van verborgen parel Bojack Horseman – doet ook mee in The Lion King. Wat voor rol de spitsmuis heeft is nog even de vraag.  

En een paar belangrijke details zijn anders

We zien er al een paar voorbijkomen in de trailer. Naast fotorealistische leeuwen, een ander ogende Rafiki (weg is de wandelstok) en een realistischer kleurenpallet, is er geen regen bij de laatste scène en gebruikt de sjamaan een ander kruid om Simba te dopen. Ongetwijfeld zal de film bol staan van dit soort aanpassingen. Wat werkt in een animatiefilm, werkt immers niet altijd in een live-action verfilming.

Het duurt waarschijnlijk langer

De originele film duurt om en nabij anderhalf uur. Nu films in vergelijking tot 20 jaar geleden een stukje langer zijn geworden, is het niet ondenkbaar dat ook The Lion King-remake de twee uur aantikt. Houd nog wel een stevige slag om de arm: het blijft giswerk.

More content below the advertising

Praten vrouwen net zoveel in films als mannen? Dit is niet een vraag waar we altijd stil bij staan wanneer we een film kijken. Onderzoek van The Geena Davis Institute on Gender in Media drukt ons met de neus op de feiten: mannen praten alleen maar meer in films ten opzichte van vrouwen! Hoewel we leven in een periode van vooruitgang en emancipatie is het met de filmindustrie belachelijk slecht gesteld op dit gebied. De nieuwe resultaten liegen er niet om bij de Oscar-winnaars voor Best Picture: meer dan de helft scoort bedroevend. 

More content below the advertising

Het Geena Davis instituut heeft onderzoek gedaan naar de representatie van vrouwenstemmen in films die een Oscar hebben gewonnen voor Best Picture. 122 films met de Best Picture award zijn geanalyseerd met vrij teleurstellend resultaat. Van de 5554 pratende personages was slechts 29.2% vrouwelijk. De verhouding van 3 mannen op 1 vrouw in films is hetzelfde als in 1946. Het concept emancipatie staat kennelijk niet in het woordenboek bij de makers van deze films. 

Bechdel Test

De test die uitgevoerd wordt om te kijken of een film aan de eisen van vrouwelijke representatie voldoet is een zogenaamde Bechdel Test die als volgt werkt: Een film moet minimaal 2 benoemde vrouwelijke personages hebben die een gesprek voeren over iets anders dan een man. Dit gesprek hoeft slechts één keer voor te komen in een film om te slagen.

Teleurstellend

Klinkt als een vereiste dat makkelijk haalbaar is, toch? Think again: blijkbaar niet. In de jaren ’30 hebben meer films deze test doorstaan dan in het huidige decennium! Films als Moonlight, Slumdog Millionaire en Gladiator falen deze test allemaal. Van alle films met een Oscar voor Best Picture sinds 1929 heeft slechts 49% de test gehaald: erg teleurstellend dus.

Gisteravond was het dan zover: Waylon deed een dappere poging om het Queen Live Aid concert in zijn geheel te zingen. Dit legendarische concert is de geschiedenisboeken ingegaan als een van de beste, zo niet hét beste, liveoptreden ooit. Het optreden zorgde voor verschillende reacties: Waylon kreeg naast veel lof, ook aardig wat kritiek over zich heen. Dat zat hem toch een beetje dwars.

More content below the advertising

Tijdens het optreden speelde hij de volledige set met de nummers Bohemian Rhapsody, Radio Ga Ga, Hammer To Fall, Crazy Little Thing Called Love, We Will Rock You en We Are The Champions.

Allemaal kalm blijven

Het optreden van Waylon verliep niet helemaal vlekkeloos. Met hier en daar een uitschieter was het zo nu en dan pijnlijk om aan te horen. In de tweet die hieronder te zien is laat Waylon weten dit te erkennen. Maar, zegt hij: we moeten ook niet zo zeiken. Zonder autotune klinkt het nu eenmaal anders en dat zijn we niet meer gewend, aldus de zanger. 

 

Valse vergelijking? 

Dit optreden nodigde natuurlijk indirect uit voor een uitvoerige vergelijking tussen Freddie Mercury en Waylon. Nu was dit met het tribute niet het doel, maar wel een onvermijdelijk gevolg. Mercury evenaren is natuurlijk vrij onmogelijk, dus de kritieken stroomden snel binnen. Waylon bijt ook daar van zich af, door aan te geven dat hij blij is niet Freddie Mercury te zijn. Daarnaast bedankte hij gelijk alle mensen die het optreden wél wisten te waarderen.