We worden af en toe helemaal gestoord van alle reboots en remakes die over ons uit worden gestrooid. Vaak terecht, maar vergeet niet: soms zijn remakes nog beter dan het origineel!

Pet Sematary

Veel mensen hebben warme herinneringen aan de originele enge film over een behekste begraafplaats… Pet Sematary (1989) was behoorlijk eng, maar de hoge waardering zat hem ook een beetje in de nostalgie.
 

More content below the advertising

 

De remake, die nu in de bioscoop draait, maakt het verhaal iets geloofwaardiger (voor zover nodig in een horrorfilm) én draait de horrorknop nog even een paar tandjes hoger!

 

The Thing

The Thing From Another World (1951) was één van de beste sciencefictionfilms uit de jaren 50. De film was gebaseerd op het verhaal Who Goes There? over de bemanning van een onderzoeksstation dat wordt overgenomen door een alien die mensen en dieren imiteert.
 

 

Omdat The Thing in deze versie een soort buitenaardse bloemkool is, is het beest onkwetsbaar voor kogels. Pas in de remake uit 1982 was het mogelijk om het monster ook écht walgelijk te laten transformeren. Dat hoefde je regisseur John Carpenter geen twéé keer te zeggen.
 

 

Hoewel de versie van John Carpenter tegenwoordig gezien wordt als een horrorklassieker, was dat aanvankelijk niet het geval. Volgens de regisseur zelf heeft The Thing zijn carrière zelfs geknakt… Gelukkig zit hij dankzij het recente succes van Halloween weer in de lift.
 

The Fly

De eerste The Fly (1958) was een schitterende sciencefictionhorror, over een wetenschapper die zichzelf per ongeluk in een vlieg verandert. Voor die tijd was de film ook vrij schokkend. Kijk de scène waarin The Fly zijn nieuwe gezicht laat zien maar eens. Heb je het bonnetje bewaard van die verlovingsringen?
 

 

Niets ten nadele van het origineel, maar de remake uit 1986, met Jeff Goldblum, ging er nog even flink overheen. Regisseur David Cronenberg bracht de aftakeling van Goldblum bijzonder grafisch in beeld, als metafoor voor een dodelijke ziekte, of aftakeling door ouderdom. Cronenberg kreeg het voor elkaar dat we met walging naar Jeff Goldblum keken... dán ben je een hele grote.

 

Scarface

Tegenwoordig denken we bij Scarface aan Al Pacino en zijn alter ego Tony Montana, maar lange tijd was Al Capone de enige Scarface die bekend was bij het grote publiek. Scarface, losjes gebaseerd op het leven van Capone, was een zéér goede, maar ook controversiële misdaadfilm.

Filmmakers en distributeurs, verenigd in de Motion Picture Association Of America (MPAA), vonden de film véél te grof en veranderden heel veel in de film. Howard Hughes, mediatycoon en producent van de film, werd er stapelgek van en haalde film uiteindelijk terug uit de bioscoop.

 

Al Pacino zag het gangsterepos begin jaren 80, en kwam in contact met regisseur Brian De Palma en Oliver Stone. Samen besloten ze een moderne hervertelling te maken; niet in Chicago maar in Miami. Tony Montana komt aan zijn einde zoals Capone in de eerste Scarface had moeten gaan; in een wolk van kogels. De MPAA vond dit te gortig, en liet de 1932-versie eindigen in een rechtszaal.

 

De criminele carrière van Tony Montana én die van Al Capone staan allebei hoog aangeschreven. In 2008 stonden beide ‘Scarfaces’ in ‘top tien van de beste Amerikaanse misdaadfilms’. 

Ocean’s Eleven

Danny Ocean en zijn team van knappe mannen stammen eigenlijk al uit 1960. George Clooney was toen nog nergens te bekennen: Frank Sinatra speelde de slimme casinorover. Hij werd bijgestaan door een paar vrienden uit zijn ‘rat pack’, zoals Dean Martin en Sammy Davis Jr.

Nu kon Sinatra best acteren, maar Ocean’s Eleven was helaas niet zo’n beste film. 

 

De remake uit 2001, met George Clooney, Brad Pitt, Julia Roberts, Bernie Mac, Casey Affleck, Matt Damon en ga zo maar door, was een stuk vlotter, beter én spannender.