Net toen je dacht dat de gruwelijke knutselwerkjes van Jigsaw definitief op de schroothoop waren beland, was daar de onverwachte redder van de Saw-reeks: Chris Rock. Een intrigerende combinatie, die helaas minder knetterend uitpakt dan we hadden gehoopt.

Hoewel Chris Rock op filmgebied uitstapjes heeft gemaakt naar actiefilms en drama’s, blijft hij voor velen toch vooral die lollige stand up comedian, nog steeds een van de populairste van Amerika. Het was dus een complete verrassing dat hij opeens de hoofdrol ging spelen in een film die nieuw leven moet gaan blazen in de Saw-reeks, die nu bestaat uit negen films en binnenkort ook een tv-serie. Aan de andere kant was zo’n donderslag bij heldere hemel precies wat die uitgesputterde serie nodig had om weer op gang te komen.

 

Bizarre moorden

Rock speelt met iets te veel stoer bedoeld geschreeuw een politieman die al jaren slecht ligt bij zijn collega’s, omdat hij ooit het lef had een corrupte partner erbij te lappen. Toch treedt hij naar voren als de aanvoerder van het speurteam dat gezet wordt op een reeks bizarre moorden, die begint met een bekende van Rock die aan zijn tong wordt opgehangen in een metrotunnel. Zo volgen er nog een paar van deze lugubere huzarenstukjes, die steevast voorzien zijn van cryptische videoboodschappen waarin een pop en een rode spiraal voorkomen. 

 

Article continues after the ad

Killer copycat

Precies de stijl van de moralistische killer Jigsaw, maar die is inmiddels dood en begraven. Langzaam aan wordt duidelijk dat de politie te maken heeft met een imitator die het voorzien heeft op corrupte smerisen uit heden en verleden. Daar weet Rock alles van en als je daar nog bijtelt dat zijn vader (Samuel L. Jackson) jarenlang de baas was van het corps waar Jigsaw 2.0 het op gemunt heeft, zit hij dus diep in de shit. 

 

Weinig verandering

Tot zover klinkt dit niet veel anders dan de gemiddelde Saw-film uit de latere jaren van de serie. En hoe graag we ook hadden willen tegenwerpen dat de tussenkomst van acteurs als Rock en Jackson toch voor verandering zorgt, moeten we vaststellen dat het ondanks hen zo’n gemiddelde film blijft. Wat betreft morbide mind games halen de streken van de moordenaar het bij lange na niet bij de eerste paar films en de jacht op onbetrouwbare politiemensen hadden we ook al eerder gezien.

 

Valsspeler

Hoewel de gore lekker walgelijk is, is er ook op de moordconstructies van de killer een en ander aan te merken. Jigsaw begon ooit met duivelse dilemma’s: vallen waarin hij zijn slachtoffers vastzette en de keuze gaf. Óf ze moesten iets afgrijselijk pijnlijks doen om te ontsnappen, óf gingen creatief de pijp uit. In Spiral speelt de moordenaar vals, net als in sommige eerdere, mindere Saw-sequels. Zijn slachtoffers krijgen nooit een eerlijke kans: wat ze ook doen, ze gaan sowieso de pijp uit. Dat berooft de film van z’n cynische, onderhuidse steken, die de beste Saw-films zo goed maken. We zijn trouwens niet de enigen met kritiek op deze film.

 

Conclusie

Hoewel het na al die matige sequels naiëf is om nog wat goeds te verwachten van de zoveelste Saw, beloofde de betrokkenheid van Chris Rock en Samuel L. Jackson beterschap. Dat blijkt ijdele hoop, want behalve die twee is er niks dat Spiral boven het slop uittrekt waarin de reeks was beland. Alleen hardcore gore hounds kunnen hier nog een beetje plezier aan beleven.

Spiral: From the Legacy of Saw draait nu in de bioscoop.

 

Check voor beter gruwelplezier ons overzicht van de beste horrorfilms op Netflix en de beste horrorfilms aller tijden.

 

 

Luister ook onze podcast met kijktips en het laatste nieuws. Ook te luisteren op Spotify en Apple Podcasts.