Morgan Freeman in de serie Solos

We juichen het toe dat de sciencefictionserie Solos iets nieuws probeert. Jammer genoeg is de Amazon Prime Video-serie alleen leuk wanneer het Black Mirror kopieert. 

Black Mirror is te zien op Netflix, maar het is Amazon Prime Video die aan de lopende band kopieën van de populaire sciencefictionserie produceert. Na onder andere Bliss en Soulmates is er nu Solos. In deze anthologieserie worden zeven uiteenlopende verhalen verteld door acht topacteurs. Het uitgangspunt is origineel, maar de uitvoering laat veel te wensen over. 


Korte verhalen

Een zieke man ontmoet zijn kopie, een bejaarde vrouw maakt een ruimtereis en een andere eenzame vrouw is al twintig jaar niet naar buiten geweest. Oh, en dan is er nog een personage met een kater die terugdenkt aan de pijnlijkste momenten in haar leven. Het zijn enkele verhalen die in minder dan een half uur aan de kijker verteld worden. Ondanks de korte duur zijn de meeste afleveringen toch net iets te lang.
 

Hartverscheurend

Het unieke uitgangspunt van Solos is dat één acteur of actrice het verhaal vertelt. Zij moeten een dikke 25 minuten lang de aandacht van de kijker zien vast te houden. Dat lukt zelden, maar is niet de schuld van de cast. Echt iedereen is uitmuntend. Vooral Constance Wu (Crazy Rich Asians) weet te verrassen met een hartverscheurende performance. 

Article continues after the ad


 

Te veel opvulling

Het grote probleem is het script. Bedenker David Weil (van Amazon-serie Hunters) heeft de meeste afleveringen zelf geregisseerd en geschreven. En ook al gaat het regisseren hem prima af, het schrijven had hij beter aan iemand anders over kunnen laten. De verhalen hebben allemaal een sterk begin en prima einde. Het middenstuk is daarentegen langdradig en mist focus. De karakters blijven te lang een onbekende en het is moeilijk om iets voor hen te voelen. Regelmatig vraag je jezelf af waarom je überhaupt naar hun verhaal luistert. 
 

 

 

Sterren in space

Dat maakt het lastig om langer dan een kwartier op te blijven letten. Het zijn de acteerskills van de ijzersterke cast die je aandacht er alsnog bij houden. Sterren zoals Helen Mirren, Morgan Freeman en Anne Hathaway gebruiken al hun talent om iets van de teksten te maken en genieten zichtbaar van de uitdaging. De personages zijn eendimensionaal, maar desondanks stopt de topcast nog flink wat diepgang in de karakters. Ze tillen Solos daarmee naar een hoger niveau en voorkomen dat je de serie na vijf minuten al afzet. 

 

Sterke afsluiter

In de laatste twee afleveringen wordt het unieke format losgelaten en staat niet langer één persoon centraal. Het zal geen verrassing zijn dat deze verhalen de beste zijn. Vooral het spel tussen Morgan Freeman en Dan Stevens is een sterke afsluiter. Solos is dan wel z'n eigen smoel kwijt en lijkt meer op een Black Mirror-short. 
 

Gemiste kans

Het is lastig om nog slimme sci-fi te maken zonder vergeleken te worden met Black Mirror. Solos had de uitzondering kunnen zijn. Een aantal goede theaterschrijvers, met een paar onemanshows op hun naam, hadden hier wel iets moois van kunnen maken. Bedenker David Weil dacht het grotendeels zelf te kunnen doen en heeft een bijzondere kans laten schieten. 


 

Conclusie

Wie houdt van een goede acteerperformance zal genieten van Solos. Het is jammer dat de teksten van de topacteurs net iets onder de maat zijn, waardoor je halverwege toch afgeleid raakt. Aan het einde wordt de serie te veel een kopie van Black Mirror. Dat is balen voor bedenker Weil, die iets origineels wilde maken. Ben je fan van Black Mirror? Dan kun je de meeste afleveringen skippen en alleen de laatste twee kijken. 

Solos is vanaf 25 juni te zien op Amazon Prime Video. 

Toe aan meer sciencefiction met één actrice in de hoofdrol. Kijk dan Netflix Original Oxygen

Luister ook onze podcast met kijktips en het laatste nieuws. Ook te luisteren op Spotify en Apple Podcasts.