Olga Kurylenko in Sentinelle

Het is een bekend thema in actiefilms: helden die de balans willen herstellen na een blunder tijdens hun werk bij de politie of het leger. Sentinelle probeert daar een realistische draai aan te geven. Deze Franse film kom een heel eind, maar het lukt niet helemaal.

Niet veel Bondgirls hebben hun carrière na hun doorbraak zo onvoorspelbaar aangepakt als Olga Kurylenko. Oké, ze heeft na Quantum of Solace nog heel wat actiefilms gemaakt en soms was haar voornaamste taak alleen aangename beeldvulling. Maar ze dook ook op in een heleboel kleine drama’s, ontregelende thrillers en internationale filmhuis-producties. Sentinelle is een kruising tussen die laatste categorie en een ongegeneerde wraakfilm.

Trauma’s

Kurylenko speelt Klara, een militair die na een rampzalig verlopen uitzending naar een door oorlog geteisterd land aan de slag gaat als onderdeel van operatie Sentinelle. Nu patrouilleert ze bij toeristische trekpleisters aan de Côte d’Azur om zo terroristische aanslagen op Frans grondgebied te voorkomen. Maar posttraumatische stress maakt haar het werk bijna onmogelijk.

Onaantastbaar

De ramp is pas echt compleet als haar jongere zus half dood wordt aangetroffen op het strand: ze is verkracht en in coma geslagen. Vanaf dat moment wil Klara nog maar één ding: de kerel met wie ze haar zusje zag vlak voordat ze aangerand werd te grazen nemen. Dat valt bepaald niet mee, want hij is de zoon van een Russische miljardair die onaantastbaar lijkt.

Article continues after the ad

Pijn en teleurstelling

Sentinelle wikkelt er geen doekjes om: voor iemand die zo ver heen is als Klara, is een happy end onwaarschijnlijk. Ze slikt zoveel pijnstillers om haar trauma aan te kunnen, dat ze het bij dealers op straat moet halen en misbruikt haar functie als straatmilitair zo open en bloot, dat het een wonder mag heten dat ze niet meteen de zak krijgt. Ook haar wraaktocht brengt geen verlichting. Met wie ze ook afrekent tijdens haar gewelddadige klim naar de top van dit schandaal: het levert alleen maar meer pijn en teleurstelling op.

Absurd toeval

Dankzij die grimmige realiteitszin onderscheidt Sentinelle zich duidelijk van de gemiddelde wraakfilm, waarin keiharde payback meestal met glorieus trompetgeschal wordt bejubeld. Daarom is het extra jammer dat er bij het in elkaar timmeren van de plot niet met dezelfde nuchterheid te werk is gegaan. Bijna elke keer dat Klara een belangrijke stap maakt in haar jacht op de schurk, is dat het gevolg van absurd toeval. Áls de sprong in het verhaal überhaupt verklaard wordt.

Conclusie

Daarnaast zou het mooi geweest zijn als de film zijn zwartgalligheid tot het eind aan toe wist vol te houden, want de optimistische laatste scènes vloeken behoorlijk met de rest. Voor mensen die liever een traditionele wraakfilm hadden gezien, is het dan toch al te laat. Er zit een betere film verstopt in Sentinelle die er door dit soort onhandige keuzes niet uitkomt. Maar dankzij wat wél lukt, kunnen we ‘m liefhebbers van het genre toch voorzichtig aanraden.

Sentinelle is te zien op Netflix.

Bekijk ook deze tien topfilms op Netflix.