Jonge Hugh en Nell bij het motel

‘Een geest is een wens. Het is een dagdroom, een herinnering, verlies, boosheid, geheimen en schuld.’ In de eerste aflevering van The Haunting of Hill House, weet Steven Crain de serie in zestien woorden perfect te omschrijven. Dit nieuwe Netflix-pareltje is namelijk véél meer dan een standaard horrorverhaal.

More content below the advertising

Hill House

Wanneer Olivia en Henry Crain begin jaren negentig samen met hun vijf kids Steven, Shirley, Theodora, Luke en Nell een zomer lang Hill House betrekken, lijkt alles koek en ei. De pret is echter van erg korte duur: er knaagt een doodenge, paranormale kracht aan dit stulpje die geenszins van plan is de familie met rust te laten. Dertig jaar later wordt dit nogmaals op een pijnlijke manier duidelijk: wat er zich afspeelde in het huis staat aan de basis van alle ellende.

Regisseur en scenarist Mike Flanagan (Ouija, Gerald’s Game) baseerde de serie op het gelijknamige boek van Shirley Jackson uit 1959. Overeenkomsten zijn dun gezaaid, maar toch zit het minstens zo knap in elkaar. Iedere aflevering is een andere Crain lijdend voorwerp, te beginnen met een volwassen Steven (Michiel Huisman). Indrukwekkende montage en prachtig gematchte shots schommelen ons moeiteloos heen en weer tussen het heden en verleden, waardoor het verhaal als een slimme puzzel in elkaar valt. We komen meer te weten over de familie én waarom een zwerm jengelende geesten het op hen hebben gemunt.

Horror galore (en hoe!)

Dat paranormale gespuis voorziet ons (en de Craintjes) niet alleen van hartverzakkingen. Horrorclichés zijn er, maar in plaats van de kijker te bombarderen met ordinaire jumpscares, zet Flanagan ze vakkundig in om de emoties en acties van zijn personages kracht bij te zetten. Wordt er een verhitte familiediscussie gevoerd, dan gaat dat veelal gepaard met onverklaarbaar gespook. De regisseur maakt verdriet, verlies en schuld hiermee tastbaar; een doodenge metafoor voor onverwerkt trauma. En net als in het boek blijft er altijd een zekere vorm van twijfel hangen: maken de Crains dit echt mee? Of kijken we naar de manifestatie van diepgewortelde issues?

To be fair, het zijn ook deze scènes die soms iets te makkelijk met onze emoties sjoemelen. Een treurig liedje inzetten voelt bij een serie van dit kaliber als een makkelijk trucje. Daarnaast is niet iedereen in de cast even sterk. Zeker de stukken waarin een langere tijd onafgebroken geacteerd wordt, zijn voor sommige acteurs een opgave. Maar goed, het is ze vergeven. Want hoe je het ook went of keert: de spoken van Hill House (in de breedste zin van het woord) grijpen je met twee ijskoude handen vast en laten je tot het einde niet meer los.

Vanaf 12 oktober op Netflix.