Eric Cantona in Derapages

Werkeloos zijn: het is om moedeloos van te worden, zeker als je 57 bent en je vooruitzichten met de dag slechter worden. In de Franse misdaadserie Dérapages drijft het een gewone man tot wanhopige acties.

In Frankrijk laten werkende burgers zich niet zomaar piepelen. Het land staat bekend om zijn keiharde acties van stakende arbeiders en demonstrerende burgers en zodoende vertelt Dérapages een typisch Frans verhaal. Maar wat hoofdpersoon Alain Delambre (Eric Cantona) allemaal aanricht, gaat zelfs in die contreien wel erg ver.

Rotbaantjes

Delambre heeft jarenlang gewerkt als hoge pief bij een groot bedrijf, maar werd op straat gezet en komt nu niet meer aan de bak. Met elk nieuw rotbaantje dat hij aanneemt om de rekeningen te betalen, wordt hij bozer en gefrustreerder en daar lijden zijn vrouw en twee volwassen dochters ook onder. Maar als hij opeens wordt uitgenodigd voor een gesprek bij een vliegtuigbouwer voor een betrekking op zijn niveau, krijgt hij toch weer goede hoop.

Te mooi om waar te zijn

Helaas blijkt het toch te mooi om waar te zijn. De recruiter van het bedrijf wil hem inzetten bij een dubieus rollenspel, waarbij hoge managers getest worden op hun loyaliteit: ze gaan zogenaamd gegijzeld worden. Een beetje huiswerk leert Delambre dat hij hiermee geen enkele kans gaat maken op de baan van zijn dromen.

Article continues after the ad

Payback time

Nadat de ergste woede is weggetrokken, bedenkt hij een plan om de arrogante bazen van het bedrijf een gigantische loer te draaien. We gaan niet verklappen wat hij precies bekokstooft, maar de risico’s die hij neemt, zijn enorm. Om te beginnen gaat hij zwaar strafbaar te werk, maar hij moet ook zijn familie voorliegen – en erger.

Vlot en bochtig

Dérapages beslaat zes afleveringen, die volgepropt zitten met ontwikkelingen en wendingen. Het tempo ligt dus lekker hoog en sleept je mee van de ene netelige situatie naar de andere. Het verhaal begint origineler dan het eindigt, maar met de spanningsboog is het dik in orde.

Bruuske kerel

De lastigste truc die Dérapages tot een goed einde brengt, is het uitbalanceren van de hoofdfiguur. De frustratie en de wanhoop van Delambre is goed te begrijpen, maar de manier waarop hij ermee omgaat, is op z’n zachtst gezegd nogal bruusk. Ook zijn vrouw en kinderen worden hier het slachtoffer van en het is dus niet zo vreemd dat die banden onder spanning komen te staan.

Ongewone ellende

Toch behoudt Delambre de sympathie en dat is te danken aan een combinatie van goed schrijfwerk en de rol van Cantona. De ex-profvoetballer heeft zich uitstekend ontwikkeld als acteur de laatste jaren en zet overtuigend een gewone man neer die ongewone ellende over zichzelf afroept. Delambre is boos, geslepen, gespannen, ontwapenend en een enorme zak: een ingewikkeld totaalpakket dat Cantona knap bij elkaar brengt.

Conclusie

Misdaadseries die zo stevig zijn als deze gaan meestal over beroepscriminelen en dat maakt deze als drama een stuk makkelijker om in mee te gaan dan veel genregenoten. Het tempo is ook een groot pluspunt, al zorgt dat er wel voor dat de ontwikkelingen soms erg kort door de bocht zijn. Maar toch: goed werk, deze Dérapages.

Dérapages is te zien op Netflix.