De familie claus

Kerstfilms worden steeds vaker ook in eigen land gemaakt, maar we zagen er nog niet eerder eentje waarin internationale kindervriend de kerstman zo’n cruciale rol had. Toch is hij behoorlijk Nederlands - en niet altijd in de positieve zin van het woord.

Het is wel zo eerlijk om even te vermelden dat De Familie Claus ook voor een groot deel Belgisch is: het verhaal speelt zich af in Vlaanderen en er doen veel Belgische acteurs en actrices mee. Die geforceerde mix van nationaliteiten is een noodzakelijk kwaad, maar aangezien een heleboel jeugdfilms voor deze aanpak kiezen, zal het de doelgroep waarschijnlijk amper opvallen.

Schokkende ontdekking

De plek waar het verhaal begint, is een Belgisch dorpje waar een moeder (Bracha van Doesburgh) na de dood van haar man opnieuw hoopt te beginnen met haar twee kinderen. Jules (Mo Bakker), de oudste, ziet dat totaal niet zitten en is in een gepassioneerde kersthater veranderd sinds de dood van zijn vader, die dol was op dat feest. Dat maakt zijn ontdekking dat zijn opa (Jan Decleir) niemand minder is dan de kerstman extra schokkend.

Visuele pracht

De Familie Claus heeft grote haast om dit punt in het verhaal te bereiken, maar dat is te begrijpen. Dan kan de film namelijk gaan uitpakken met kijkjes in het hoofdkwartier van de kerstman en alle visuele pracht die daarbij hoort. Vergelijkbare hoogstandjes uit Hollywood kan De Familie Claus niet doen vergeten, maar de vormgeving is zeker het sterkste punt van de film, ook al blijft de fantasiewereld kleinschalig.

Article continues after the ad

Kleine zeur

Waar het misgaat, is bij het vormgeven van de personages en het uitwerken van het verhaal. Jules verbrast zijn krediet als rouwend kind in rap tempo met zijn gepikeerde gedrag, maar ook als hij eenmaal het geheim van zijn opa heeft ontdekt en door hem op sleeptouw wordt genomen in de wondere wereld van de kerstman, blijft hij maar door zeuren. Alle pracht, praal en fantasie is totaal niet besteed aan dit chagrijnige kereltje.

Andere koek

Gelukkig krijgen we soms even pauze van Jules en zien we hoe het zijn moeder vergaat bij haar nieuwe baan in een koekjesfabriek. Helaas levert dat niet meer op dan een krukkig bijplotje waarin ze haar eigen koekjesrecept aan de man probeert te brengen zonder dat haar nare baas het merkt. Bovendien staat het compleet los van wat er verder nog in de film gebeurt. De pogingen beide verhaallijnen tegen het eind aan elkaar te knopen, loopt op niks uit.

Conclusie

Hoewel het fijn is om een keer een kerstfilm uit de lage landen te zien die niet gewoon een romcom is met mensen met kerstmutsen op, is De Familie Claus helaas niet het fantasieprikkelende spektakel geworden dat het duidelijk probeert te zijn. Daarbij is het extra jammer dat de beperkende factor niet de effecten of de aankleding zijn, maar juist de menselijke factor: iets wat geen cent hoeft te kosten.

De Familie Claus is te zien op Netflix.

Dit zijn de tien beste kerstfilms op Netflix.