Pennywise-acteurs Tim Curry en Bill Skarsgård

Momenteel dringt Bill Skarsgård onze nachtmerries binnen met It: Chapter Two. Zijn Pennywise is fe-no-me-naal. Maar kan ‘ie ook tippen aan de oude, Tim Curry? Wij gaan ‘Billywise’ en ‘Currywise’ eens even lekker vergelijken!

Stem

Tim Curry gaf Pennywise een plat, moddervet Bronx-accent dat in theorie helemáál niet bij een clown zou passen. Toch werkt het. Maar we moeten Bill hier echt als grote winnaar aanwijzen. Zijn knetterend, onvoorspelbaar en verontrustend stemgeluid swingt van laag naar hoog, maar blijft altijd creepy. Zijn monsterlijke speeches tegen de Losers Club zijn ook in Chapter Two weer geniaal.
 


Tasty, tasty beautiful fear” uit It (2017) blijft genieten. Met druipend kwijl als huiveringwekkend detail:
 

 

More content below the advertising

Lach

Het komt bij dit soort dingen uiteindelijk allemaal neer op smaak. Toch maakt de Billywise-lach veruit de meeste indruk, als je het ons vraagt. Waar Curry als een soort dronken oom klinkt met zijn bulderende, schrapende schaterlach, schiet de nieuwe Pennywise alle kanten op wanneer hij het uit giert. Vooral dat hoge, kinderlijke lachje is top. Voer voor nachtmerries!
 

 

Uiterlijk

Oei, dit is een lastige. Beide versies van The Dancing Clown hebben zo hun eigen look. Welke we toch beter vinden? Currywise! Zijn ontplofte kapsel, vuurrode clownsneus en kleurrijk kostuum blijven ons net wat meer bij dan Skarsgård met een coupe die Beatrix al jáááren rockt. Bij Curry krijgen we toch meer het traditionele clownsgevoel, alsof het echt een mens is – Skarsgård is toch iets te ‘buitenaards’. It blijft uiteraard een monster, maar het menselijke aspect van Curry’s look voelt gewoon veel enger.
 

 

Stijl

Curry’s killerclown heeft de tand des tijds aardig doorstaan. Je kan nog steeds prima kijken naar de minifilms uit 1990. Wat ook helpt: hij moest noodgedwongen werken met meer ‘practical effects’ aangezien de CGI toen nog niets voorstelde. Skarsgård krijgt uiteraard erg veel angstaanjagende special efffects-hulp, maar Curry kon veel meer de traditionele treiterclown uithangen. Punten voor hem.

Vooral de bibliotheek-scène uit Part 2 (1990) is puur genieten. Hierin zit Pennywise Richie keihard te trollen in een bibliotheek. Hij gaat he-le-maal los met zijn ratelaar en schakelt moeiteloos tussen lollig en doodeng. “Beep Beep Richie!”
 

 

Georgie

Bills kleine broertje moest zo nodig bootje-varen terwijl het buiten véél te hard kletterde. Domme Georgie. Gelukkig kregen we in beide films een gruwelijke afslachting te zien. Al ging Billywise nét wat verder bij de uiteindelijke kill (dat armpje!). Maar… wie deed de speech beter? Even kijken:


Currywise

Hier hangt nog altijd iets magisch overheen. Telkens wanneer je ‘m kijkt, grijpt Curry je weer naar je strot met zijn charisma. Het mysterieuze achtergrondgeluid (wat de nieuwe versie toch minder goed doet) geeft zijn Sewer-scène net wat extra’s. En die ‘You’ll float too!’-schreeuw aan het einde maakt het helemáál af. Klassiekertje.
 


Billywise

Deze vernieuwde versie uit 2017 is ietsje langer en zit vol met details. Zo zien we Billywise weer kwijlen, iets dat Curry nooit deed. Hierdoor straalt Pennywise nog meer uit dat ‘ie echt verlangt naar Georgie-vlees. Hij kan eigenlijk niet meer wachten. Hier helaas geen mysterieuze achtergrondmuziek, maar een opzwepend geheel dat uitmondt in een bombastische geluidsbom. Wat wél beter is: de extra tekst. Pennywise die popcorn nadoet (“pop, pop, pop!”) is een extraatje dat we niet hadden willen missen.
 


Argh, wat een onmogelijke keuze. Gelijkspel dan maar!
 

Eindstand

En zo komt de eindstand uit op… 3-3.

Je kan dus lekker voor jezelf bepalen welke versie je beter vindt. Het zal ongetwijfeld ook te maken hebben met welke It-film je opgroeide. Tim Curry imponeerde een hele generatie en Bill Skarsgård flikt het nu opnieuw met een gloednieuwe kijkersgroep. Chapeau voor deze meesteracteurs.