Met de casting van Henry Cavill als Geralt of Rivia in Netflix’ The Witcher mogen we in onze handjes knijpen. Al jarenlang siert de Brit het witte doek met zijn buitengewone emotie-palet. In dit exposé trachten wij hem te doorgronden. Waar komen Cavills ongeëvenaarde subtiliteit, bereik en acteerprestaties vandaan? Lees en huiver:

More content below the advertising

De frons

In 2002 maakte de wereld voor het eerst kennis met de Cavill-frons door zijn rol in The Count of Monte Christo. Het is de frons van een man die ten alle tijden op de hoogte is van zijn omgeving én van een man die ten alle tijden weet wat ‘ie doet. Achter zijn markante voorhoofd-lijn schuilt een innige breekbaarheid. De acteur brengt ‘m zo subtiel, dat ‘ie moeilijk te spotten is. Maar wij hebben hem voor je gevonden:

De zonnefrons

Fast forward naar 10 jaar later: een 30-jarige Cavill introduceert de zonnefrons door een half uur lang onafgebroken in de zon te staren (zie foto hieronder). Een belachelijk dure hoornvliestransplantatie later, was de wereld een emotie rijker. De techniek wordt in de theaterwereld inmiddels geclassificeerd als onmogelijk. Leken als Daniel Day-Lewis, Marlon Brando en Joaquin Phoenix kwamen opmerkelijk dicht in de buurt, maar wisten de Brit niet te evenaren.

Heel boos zijn

Maar daar bleef het niet bij. Jaren duurde het, voordat Henry de emotie ‘boosheid’ onder de knie had. Het resultaat deed de filmwereld echter versteld staan. “Dat ik dit nog mag meemaken”, zei vooraanstaand criticus Roger Ebert. Na de release van Man of Steel in 2013, waarin hij de boze emotie succesvol naar het witte doek wist te vertalen, volgde een turbulent jaartje waarin de acteur werd genomineerd voor alle Oscars.

Spiermassa als emotie

Emotie weegt niet op tegen het herladen van je armkannonen of een brute blokjesmaag, waarmee je je vijanden tot pulp knijpt. Toen Sir Laurence Olivier werd gevraagd naar zijn spel, zei hij: “acteren is een onophoudelijke zoektocht naar de waarheid.” Cavill, die een soortgelijk vraagstuk kreeg voorgelegd, antwoorde met: “ik sport twee á twee en een half uur per dag. Voor Immortals was het vooral lichaamsgewicht-dingen: crunches, pull-ups, and martials arts-cardio.” Het credo van een meester: vergeet bereik, souplesse of subtiliteit: luister naar je lichaam.

De vlekkeloze aardappel

Dan komen we aan bij Cavills magnum opus. Een techniek die enkel hij beheerst: dat van een vlekkeloze aardappel. Vlekkeloos, omdat zijn gepolijste kaaklijn immer zichtbaar is en een aardappel, omdat hij er doorgaans geen andere emotie uitgooit dan fucking neutraal. Menig acteur trachtte hem na te doen. Zonder succes. Het vergt talent om ten allen tijden uitgespeeld uit je bakkes te turen. Maar Henry? Pulling. It. Off!

More content below the advertising