Het is hot, hot, hot: kijken naar een Japanse opruim-goeroe die mensen met teveel klerezooi leert om hun oude sokken te bedanken voordat ze in de vuilnisbak gaan. Enthousiasme alom, maar voor de haters: 5 redenen waarom het helemaal terecht is dat je Tidying up with Marie Kondo compeet bagger vindt.

More content below the advertising

Marie, haal die grijns van je smoel

Op nummer 1 in de reeks ‘superirritant’ staat die eeuwige vriendelijke lach op het gezicht van Marie Kondo. Kijk, Supernanny stormde gewoon een huis binnen, ‘observeerde’ een dagje en trok dan aan het eind van de dag even goed van leer tegen compleet overspannen ouders. Dat is leuk. Dat is entertainment. Gordon Ramsay die een kok tot moes scheldt omdat hij een stuk kip… ITS  FUCKING RAW! YOU’LL MURDER SOMEONE! Kijk, dat is mooie televisie. Marie Kondo daarentegen heeft maar één gezichtsuitdrukking en dat is een stralende ZEN-lach op haar porseleinen gezichtje. Gooi daar nog een paar extreem enthousiaste Amerikanen tegenaan (‘OH MY GOD I’M SO HAPPY YOU’RE HERE, CAN I GIVE YOU A HUG?’) en concludeer: Tidying up with Marie Kondo is een k-programma.

Spark joy Marie? Serieus?

Wie het programma wel eens gezien heeft kent de uitspraak: sparkt het joy? Bij het opruimen is de sleutel tot succes dat je een item oppakt, het vasthoudt en je afvraagt: geeft dit me een gevoel van geluk? Geeft deze pennenhouder me het gevoel alsof ik een puppy vasthoud of voelt het als een gebruikte pleister die ik vond in het zwembad? Dus daar staat een volwassen vrouw met een huidskleurige BH in haar handen te ‘voelen’ of ze wel gelukkig wordt van het ding. Nooit wordt eens de vraag gesteld: waarom heb je al die rotzooi gekocht en voel je je niet een beetje lullig dat je het nu bij het vuil gaat mieteren alsof het niks is, jij verwende, materialistische, lege huls van een mens? Nee hoor. Stralend vullen de kandidaten vuilniszakken vól met spullen die hen niet gelukkig maakten. Nou, whooptiedooptie.

 

Alles weggooien? Niet cool Marie

Daar wringt ‘m ook de schoen. Er wordt in de grote opruimtrip van Marie Kondo en haar volgelingen compleet over het feit heengegaan dat iedereen zoveel shit koopt. Niets gaat naar de kringloop of familie. Er wordt niks op Ebay gezet. Het Leger Des Heils? Nooit van gehoord. Het gaat puur en alleen om het geluk van de droeftoeters die het zover hebben laten komen. Dus alles gaat zonder pardon aan de straat. En dat maakt dat je het gevoel hebt naar een stel incompetente, verwende nesten zit te kijken die gepamperd worden door een schattig, onschadelijk Japans vrouwtje die lief naar je lacht en vraagt of die stropdas jou wel geluk geeft?

Hee Marie, 't is wel wat mager hoor

Is het hogere wiskunde? De essentie van Marie Kondo is om je spullen uit de kast te trekken en alles waar je weinig mee hebt weg te doen. That’s it. Alleen zit er een hoop bla-bla omheen. Zoals de spark of joy en het ‘bedanken’ van het item dat je daarna in de prullenbak mietert, voor de bewezen diensten. Geen grapje: de verzamelaar van kansloze schoenen pakt die crocs nog eens stevig beet en bedankt ze voor het lelijk zijn en het opvullen van de ruimte, of zoiets. Serieus?

Oké Marie, je kan vouwen, gefeliciflapstaart

Maar laten we niet stellen dat dit alles is. Marie heeft namelijk een magische manier van opvouwen. En daar moet tijdens Tidying up with Marie Kondo vijf minuten naar kijken. Boeiend. Waarom deze manier van vouwen zo speciaal is? Nou, met deze manier van vouwen zie je in één keer wat je in je kast hebt liggen. Dat was natuurlijk godsonmogelijk toen de shirts nog in je kast hingen of opgevouwen op een stapel lagen.Bril-jant.

We hopen dat Marie Kondo nog eens met een x-rated versie komt waarin ze een huis binnen loopt, de bende ziet en compleet uit haar plaat gaat over de klotezooi om vervolgens stampvoetend weg te lopen, ‘hosjimosjie shoeshoe nini!!!’ gillend. Kijk, dan wordt het nog wat. 
Wat vind jij? Awesome of driedubbel niks?