Horrorrfilms zitten zo ongeveer allemaal volgepropt met afgezaagde clichés die écht niet meer kunnen. We nemen je mee in de wonderbaarlijke wereld van goedkope horror-stokpaardjes.

More content below the advertising

Mobieltje doet het niet

Personages in een horrorfilm lijken net B100 - ze hebben altijd pech. Neem bijvoorbeeld hun mobieltjes. Wanneer er nog geen gevaar is, werken ze als een trein. Als er plotseling gevaar opduikt en je dat mobieltje wel héél goed kunt gebruiken, doet 'ie het opeens niet meer. Joh... Geen bereik of een lege batterij? Kom op, dit kan echt niet meer. Zelfs Get Out, een puike horrorfilm, viel in deze cliché-valkuil. 

Jump Scares

Moeten we deze nog uitleggen? Is er iemand ter wereld die jump scares niet honderd procent kut vindt? Deze mini-hartaanval-momentjes voel je altijd al aankomen door de plotselinge doodse stilte. In de bios beginnen mensen vóór de jump scare altijd al kriebelig te worden - wat het alleen nog maar kutter maakt. Het schrikmoment zelf duurt altijd hooguit één seconde . Het is dus óók nog een anti-climax van jewelste. Voorbeelden? The Conjuring-films zitten er vol mee. Ook The Nun had er een handje van

Spiegeltje, spiegeltje...

Deze klassieker is een beetje aan het doodbloeden. Toch willen we 'em graag nog even vermelden. Minder cheap dan een jump scare, maar inmiddels wel heel erg uitgekauwd. Het moment waarop iemand zijn badkamerspiegeltje omdraait en er opeens iets achter 'em staat. Voorbeelden? Die zijn er meer dan genoeg, getuige deze kekke compilatie hieronder.   

    

Waargebeurde verhalen

'This movie is based on tr...' STOP. We geloven het gewoon niet meer. Neem bijvoorbeeld de Conjuring-films, inclusief spinoffs. Ed en Lorraine Warren zijn inderdaad echte mensen, maar hun verhalen? Die lijken nogal uit het duimpje gezogen. We praten onszelf graag aan dat een of andere Annabelle-pop tot leven komt of dat er ergens een horror-non rondloopt, maar... misschien moeten we daar maar mee stoppen. 

Kleine kinderen

Gewoon: kinderen in het algemeen.

Oké, even serieus: horrorfilms gebruiken creepy kids daarnaast ook om allerlei plotprobleempjes op te lossen. Is er ergens een geest? Dit kind kan ze - heel toevallig - zien. En waarom veranderen ze in moordlustige picasso's met de meest aanstootgevende tekeningen ooit? We worden een beetje moe van kids met voorspellende gaven. Het is goedkoop. En eng. Héél eng. 

Found footage

Bij The Blair Witch Project en Paranormal Activity was het nog leuk, maar nu? Nah, niet echt. 'Found footage' is een cliché verpakt in allerlei kleinere clichés. De film geeft je het gevoel dat de camera-beelden 'echt' zijn (dus... extra eng?). Ook is er altijd een moment waarop de camera ENORM gaat shaken. En dat is gewoon cheap. Je ziet niet wat er gebeurt maar oh wat is het toch eng. De personages gooien er ook nog eens ultra-clichés uit, zoals: 'Oh my god, what is that?' en 'We have to get out of here!' Alle Paranormal Activity-sequels zijn goede voorbeelden. Cloverfield was dan weer wél tof!

More content below the advertising