duurste scenes film

Een film maken kost geld. Veel geld. Het levert soms ook bakken met geld op, vraag dat maar aan de mensen achter Aquaman (wat toch best wel een kutfilm is, dames en heren). Maar behalve de inhuur van een Momoa, Leo DiCaprio of Cameron Diaz zijn het ook de scènes die de boekhouders kopzorgen geven.

Wat maakt een scène duur?

Dat valt te raden. Het is nogal een verschil of in het script staat ‘vrouw eet appel’ of ‘vrouw springt over brug, verdwijnt in zwart gat en verandert in eenhoorn die explodeert in duizenden stukjes regenboog’. Explosies, locaties, vele figuranten, decors in de vorm van een complete stad, peperdure kostuums en voertuigen en ga zo maar door. Dat tikt aan. (wist je trouwens dat dit de duurste rekwisieten zijn die ooit zijn geveild?)

Baby I'm worth it

En nog een vraag: is de scène z’n geld wel waard? Want het is vast een kick om een VOC-schip te laten exploderen in een haven vol boten en stuntmensen die de lucht in vliegen, maar draagt het ook echt wat bij? Onnodige geldsmijterij: niet oké. Productiehuizen houden over het algemeen angstvallig hun mond dicht als het gaat over de kosten van scènes, dus deze lijst is zeker niet compleet. Maar here we go!

More content below the advertising

Saving Private Ryan (1998) – D-Day Landing ($12 miljoen)

 
Ja, schrik niet, deze lijst loopt op en een scène kan dus meer geld kosten dan je ooit in je leven bij elkaar zult sparen. Dat GTST zat te pochen dat hun zomer-cliffhanger zo duur was, is een lachtertje als je dit ziet. Maar goed: deze scène is natuurlijk dé scène uit de film. Het moment waarop de soldaten het vaste land opgaan.

Keiharde oorlogsbeelden

De scène probeert de ruwe realiteit van de oorlog te pakken, en niet zo'n oorlog die Kim Cattrall verklaart aan Sex and the City. Het begint dan ook met absolute chaos: de boten arriveren, het luik gaat open en vanaf dat moment…. Wie na het zien van deze scène nog romantische gevoelens krijgt bij oorlogsvoering is niet helemaal goed in z’n pannetje.

Is het ’t waard?

Ja. De scène maakt volledig waar wat het belooft te doen. Alles wat knalt, knalt met reden en heeft het beoogde effect. De hele scène is niet online te vinden in een stuk, anders hadden we dat gepost.

Swordfish (2001) – Flying Bus ($15 miljoen)

 
Yep, Swordfish met John Travolta en Hugh Jackman. In Swordfish ontsnappen criminelen met een achtervolging door de politie doordat een helikopter hun bus de lucht in takelt. En omdat de makers het zo echt mogelijk wilden, werd veel gedaan zonder digitale trucs. En dat werd duur.

Het moest echt

Voor het binnenwerk werd een bus door een kraan de lucht in gehesen. Voor het van buitenaf filmen werd een bus daadwerkelijk door een helikopter door een stad gehesen. Dat ding woog 80% van wat een heli maximaal kan dragen bij perfecte weersomstandigheden, dus er is peentjes gezweet die dag.

9/11

En als je nu al zoiets hebt van ‘mmh, in hoeverre is het nou 15 miljoen waard om een bus onder een helikopter te zien hangen?’ Dan hebben we er nog een voor je: in de scène zat een stuk waarin de bus, hangend aan de heli, tegen een wolkenkrabber crasht. En toen kwam 9/11… Een bus vol mensen die tegen een gebouw vliegt? Dacht ’t even niet. De scène moest aangepast.

Is het ’t waard?

Nee joh! Dit heeft een hoog ‘het is nog nooit gedaan en daarom is het tof’-gehalte. Een ananas in je kont stoppen heb je vast ook nog nooit gedaan, maar dat maakt het nog geen geweldige ervaring (wel een stuk goedkoper dan een bus aan een helikopter hangen).

Speed 2: Cruise Control (1997) – Ship Crash ($25 miljoen)

 
De eerste Speed-film was een groot succes, en zeker niet onverdienstelijk voor Sandra Bullock en Keanu Reeves. De premise was eigenlijk best simpel: creep ‘kidnapped’ een bus met mensen door te zorgen dat het ding explodeert als het stil komt te staan. Tel uit je winst; dat wordt een helletocht door de stad.

And... repeat

Toen kwam deel 2, en dat moest natuurlijk ook indruk maken. Dus, dachten de makers, ‘don’t change a winning formula!’ Dit keer was het geen bus, maar een cruiseschip. En het moest echt lijken. Dus werd een stadje nagebouwd en een cruiseschip op een rails gezet en er dwars doorheen getrokken.

Was het ‘t waard?

Nope. De scène is een beetje belachelijk. Want dat schip blijft maar schuiven door de met platen gebouwde huisjes. En dan hebben we het nog niet over het stomme idee om het verhaal van film 1 te kopiëren naar film 2. Luie honden.

Ben-Hur (1959) – Chariot Race ($34 miljoen)

 

Lang, lang geleden was Ben-Hur een van de beroemdste films. Steven Spielberg mag dan de blockbuster hebben uitgevonden (wordt gezegd), maar de makers van Ben-Hur konden er ook wat van. En de belangrijkste scène uit de film is de chariot race.

Zo kan het echt niet meer

De race is gemaakt op een manier die nu echt niet meer kan: met echte paarden en compleet onverantwoord. In een remake van Ben-Hur, van een paar jaar terug, is het nog eens over gedaan met digitale animatie. Dit zag er bij lange na niet zo goed  uit. Check ‘m hier:

 

Was het ’t waard?

Totaal. De film is episch en deze scène is beroemd geworden. Het maakte de film een spektakel dat je gezien moest hebben en de scène past perfect in het verhaal. 

Matrix: Reloaded – Neo vs. Smiths ($40 miljoen)

 
De duurste scène van een actiefilm is de ‘burly brawl’ of 'Neo vs. Smiths'-scène uit Matrix: Reloaded. We zien protagonist Neo het opnemen tegen een eindeloze stroom van kopieën van Agent Smith.

Technisch snufje

Vraag niet hoe het precies is gemaakt, want dat kunnen we ook niet uitleggen, maar Warner Brothers heeft een nieuw bedrijf opgericht om de technologie te ontwikkelen die deze scène mogelijk maakte. En ja, dat is duur.

Was het ’t waard?

Nou en of. Misschien valt er te twisten of deze scène tegen deze kosten nou wel klopt, maar de techniek die werd ontwikkeld is nu nog steeds heel relevant (het is de basis voor wat ‘motion capture’ wordt genoemd). Het heeft zich dus op meerdere manieren uitbetaald.

War and Peace (Part III – 1967) – Battle of Borodino ($100 miljoen)

 
Jazeker, de duurste scène (voor zover bekend) is uit een film waarvan je waarschijnlijk nog nooit hebt gehoord. Dat komt omdat het een propagandaproject was van de Sovjet Unie.

Soviet de beste

In de eerste jaren van de Koude Oorlog was het populair om je als natie op de borst te kloppen met hoe geweldig je was. Je weet wel, ‘make Soviet great again’, of zoiets. En daarvoor is dit enorme filmproject op poten gezet: de verfilming van het meesterwerk van schrijver Tolstoy War and Peace.

Dure explosies

De dure scène is die van de slag van Borodino. Het stuk in de film dat deze slag laat zien duurt een uur(!). Het verdient ook een vermelding dat de film in die tijd 96 miljoen dollar (om en nabij, dat werd namelijk geschat) heeft gekost. Dat is het huidige equivalent van 336 miljoen dollar.

Was het ’t waard?

Is iets ooit 100 miljoen waard? Tuurlijk, 'een medicijn tegen alle vormen van kanker' of 'wereldvrede'. Je weet wel, van die aardige zaken waar mensen wat meer aan hebben dan een 'wow, tof!'-moment in de bios. Maar 100 miljoen voor een filmscène? Eh, nee. Misschien hadden ze het geld beter kunnen steken andere zaken, een van bovenstaande suggesties bijvoorbeeld.