Fotograaf
Koen van Weel/ANP
André Hazes

Elke maand geeft André Hazes ons een kijkje in zijn turbulente bestaan. Deze keer: afzakken doet-ie niet meer.

Met piepende banden richting terras, want er is licht aan het einde van de coronatunnel. Restaurants zijn open, mijn eerste avonden bij Yolo en Goud in Rotterdam zitten er alweer op. Toptenten, waar ik achterover kan leunen, geinen met vrienden terwijl lekkere gerechtjes op tafel komen. Na zo’n dik diner ga ik de volgende ochtend extra diep tijdens de krachttraining. ’s Maandags train ik borst en armen, op dinsdag rug en schouders, op woensdag de benen en daarna die hele riedel opnieuw. Spierpijn is fijn. Genieten als ik dagen kromloop van de pijn. Tijdens de lockdowns ging ik twee keer per dag naar de sportschool, maar nu het gewone leven opstart, sta ik als vanouds drie keer per week op het podium.

Het concert bij De Amsterdamse Zomer staat gepland en ik heb er net twee shows op zitten in Den Bosch met 1200 man meezingend voor mijn neus. Het bezorgde me kippenvel. Eindelijk kan ik mijn werk weer doen, want een hele poos vroeg ik mij af, wat dóé ik nou eigenlijk? Iedereen lijkt onwijs te bruisen nu de coronaversoepelingen doorzetten. Daar las ik laatst iets geinigs over. Wetenschappers verwachten een slutty summer; als reactie op anderhalf jaar ellende en binnen zitten zouden we deze zomer met z’n allen losgaan, zoenen, zuipen en tot vijf uur in de lampen hangen. In New York is zelfs al een seksend stel een restaurant uit gezet, ze hadden elkaar pas vijf minuten daarvoor ontmoet. Hysterisch toch, iedereen staat op klappen!

Pre-corona maakte ik het soms bont na shows; vond ik het af en toe net iets te leuk om een drankje te doen bij de show en na afloop met jonge, vrijgezelle bandleden tot half vijf in een discotheek te hangen totdat het licht uitging. Een hele tijd vluchtte ik op die manier van huis, maar dat is mijn leven niet meer. Ik ga niet meer tot het gaatje. Wel weet ik zeker dat ik die knappe dame naast me deze zomer extra vaak mee uit neem. We zien elkaar de godganse week in joggingpak. Eens per week vinden we het leuk om ons voor een avond extra op te doffen. Zij sportief-sexy, of in jurkje en op hoge hakken als we naar een restaurant gaan. Ik in pak. Witte blouse eronder, lekker fris, gouden ringen, kettingen en armbanden om, een opvallende riem. Als het glanst en glittert, is het goed.

Article continues after the ad

Vroeger wilde ik weleens niet naar huis, nu kan ik niet wachten om mijn fijne bed in te duiken. Maar op één vlak heb ik echt medelijden met Sarah: ik kan niet tegen stilte. Ook ’s nachts niet. Dan móét de tv zacht aan op de achtergrond, meestal zet ik Planet Earth of kookprogramma’s aan. Die arme Sarah. Dat moet bloedirritant zijn voor die schat!