Sinds 1927 hebben films geluid. Als je veel films kijkt, lijkt het wel alsof ze al 90 jaar dezelfde muziek gebruiken! Deze clichés kunnen anno 2018 écht niet meer.

More content below the advertising

Herkenbaarheid kan een belangrijke factor zijn voor een filmsoundtrack, maar je kunt het ook overdrijven. Als je de eerste drie seconden van deze nummers hoort, kun je de rest van de scène alvast voorspellen!

Niets ten nadele van de artiesten en hun muziek, natuurlijk: die worden juist zo veel gebruikt omdat ze goed zijn! Het mag wèl een onsje minder.

Oorlog is heel erg... erg!

Jimi Hendrix en Co.

Oorlog is verschrikkelijk, en een strijd die je verliest al helemaal! In de jaren 60 en 70 voerden de Verenigde Staten een zware strijd in Vietnam, en de (protest)muziek uit die tijd is zo’n beetje synoniem geworden met de verschrikkingen van oorlog in het algemeen.

Zodra All Along The Watchtower van Jimi Hendrix voorbijkomt weet je het: niemand wil hier zijn, en wat er zometeen gebeurt loopt niet voor iedereen goed af! Of het nou een oorlogsfilm is, of het superheldenspektakel Watchmen.

Zodra je legergroen ziet is Creedence Clearwater Revival nooit ver. Family Guy maakte al een prima parodie op Fortunate Son.

Als er een belangrijke beslissing wordt genomen, of een personage een nieuw inzicht krijgt, dan komt Buffalo Springfield aangerend om For What It’s Worth te kwelen. Ook de overdosis aan deze close harmony-kanjers werd al eens bespot, in Tropic Thunder. "It's a stick-man!"

Meeslepend klassiek

Voor als de shit áán is

De meeste films werken naar een soort hoogtepunt toe, en hoe bereik je dat beter dan met een orkest? Spannende achtervolgingen en gevechten gaan regelmatig gepaard met deze klassieker: In The Hall Of The Mountain King van Edvard Grieg.

De muziek uit Peer Gynt is zó bekend dat tegenwoordig bijna niet meer vast te stellen is of het gebruik ervan ironisch is bedoeld of niet. Hetzelfde geldt voor O Fortuna, een gedeelte uit Carl Orffs Carmina Burana. Als je dit hoort is het echt ‘on like Donkey Kong’! 

Als je de beroemde klanken van Richard Strauss’ Also Sprach Zarathustra hoort, dan bekijk je waarschijnlijk een wonder, een geweldige inspanning óf een parodie op deze dingen. Zoals in Wall-E, waar de moddervette kapitein na een jaar of dertig eindelijk van zijn kont af komt!

‘Bad Boys’

B-b-b-b-bad

Muziek verandert altijd, en iets dat vroeger cool en heavy was kan nu bespottelijk klinken. Treffend voorbeeld is Bad To The Bone van George Thoroughgood And The Destroyers. De tekst schrééuwt: pas op, hier komt een gevaarlijke vent, maar anno 2018 wordt dit nummer bijna alleen nog als parodie gebruikt. Als je dit fragment uit Terminator 2 terugziet líjkt het zelfs een grap.

Born To Be Wild was in de jaren 60 het toppunt van ‘cool’, mede door de soundtrack van Easy Rider.

Tegenwoordig wordt het nummer nog steeds veel gebruikt, maar dan om te duiden wat ooit cool was (en nu dus niet meer). Dat ís jammer, maar dat krijg je als een nummer in meer dan 90 films en series terugkeert. Et tu, Herbie?

Louis Armstrong

Wat een mooie/verschrikkelijke wereld

Niets ten nadele van Louis Armstrong (of welke artiest dan ook), maar met montages van mooie beelden onder What A Wonderful World zijn nu zó vaak gedaan dat het écht niet meer kan. 

‘Ironische’ montages, met de zoetgevooisde stem van Satchmo bij verschrikkelijke beelden zijn zo mogelijk nóg vaker gedaan! We pakken de kindvriendelijkste, uit Madagascar.

Jefferson Airplane

Drugszaken

De Amerikaanse psychedelische rockband Jefferson Airplane scoorde twee onvergetelijke hits in de jaren 60: White Rabbit en Somebody To Love. Omdat de populariteit van de band enorm samenhing met de hippiebeweging, werden deze nummers min of meer synoniem met drugsgebruik. Vooral White Rabbit met de bizarre, op Alice in Wonderland geïnspireerde tekst, wordt gebruikt als er iets te hallucineren valt!

Als er in films of series iets gespoten, gesnoven of van een postzegel wordt gelikt, dan zijn Jefferson Airplane en Grace Slick meestal in de buurt!

Aanvankelijk werd de song vooral gelinkt aan de Vietnam-oorlog, en in 1986 verenigde Platoon deze met het thema drugs. Sindsdien hoor je ‘m zó vaak dat de verrassing er wel een beetje af is. Zodra je de bolero-achtige sixties-klanken hoort, gebeuren er vage dingen.

Tegenwoordig hoor je White Rabbit ook bij hallucinaties die niet met drugs te maken hebben. In de Marvel-serie Legion hoor je ‘m in aangepaste vorm, als David Haller (Dan Stevens) verdwaald raakt in zijn eigen psyche.

Welk overdonderend muziekcliché zie jij graag verdwijnen? Laat het weten op Facebook; vinden we leuk!

More content below the advertising