Hier bij Superguide is iedereen helemaal bezeten van superheldenfilms. Toen Avengers: Endgame uitkwam, renden we dan ook vliegensvlug naar de bios. Toch is het zo geliefde genre soms wel een beetje cliché. Wij nemen de grootste pijnpunten (voor één keertje) met je door!

Oeverloze origin-story

Kijk: hoé een superheld zijn krachten krijgt en waar hij vandaan komt, is natúúrlijk heel leuk om te zien. Maar wij worden zo langzamerhand wel een beetje moe van al die origin story’s. Hoe vaak zagen we Thomas en Martha Wayne nu al doodgaan in dat steegje in Gotham?
 

 

More content below the advertising

Zelfs Aquaman, die eerder in Justice League opdook, kreeg in zijn solofilm nog eens de nodige flashbacks om te laten zien dat hij een mentor had, zijn krachten leerde kennen en blah blah blah. Captain Marvel gooide het geheel een klein beetje om door meteen full powered van start te gaan, al zagen we later in de film dan tóch weer hoe ze haar krachten kreeg. Moet je nagaan: deze gast zag dat stukje maar liefst 116 keer!
 

Ouders

Wat hebben Captain America, Batman, Iron Man, Black Widow, Spider-Man, Hawkeye, Daredevil en nog véél meer superhelden met elkaar gemeen? Juist: al hun ouders (of in ieder geval één van de twee) zijn dood. De films putten vaak uit comics, dus ze kunnen er ook weer niet al te veel aan doen.

Gelukkig heeft Peter Parker Tony als soort-van-vader:
 


Maar… hoe zijn Spider-Man’s ouders in de MCU overleden? En waarom praat tante May daar nooit over? Een cliché dat zeker niet stoort, maar waar we best meer uitleg over mogen krijgen!   
 

Dezelfde krachten

Vooral in de beginjaren van de MCU viel dit op: de bad guys van Marvel zijn allemaal vrij gelijk aan de good guys. Iron Man en Obadiah Stane vechten in de climax van Iron Man (2008) allebei met een superpak. Hulk vocht in zijn eigen film tegen The Abomination, een monsterlijk beest met zowat dezelfde krachten.
 


En we willen niet al te veel zeiken op Black Panther (want die was retegoed), maar… Killmonger en T’Challa zitten gewoon in hetzelfde Vibranium-kostuum te vechten, kijk maar hierboven. Wat onderscheidt de twee op dat moment dan nog van elkaar?

Andere voorbeelden: Yellowjacket en Ant-Man, bijvoorbeeld. En wat dacht je van Baron Mordo en Doctor Strange?
 

De MacGuffin

Of het nu een Infinity Stone is of kryptonite: alle superheldenfilms draaien in essentie om één object of mens dat nodig is om het plot draaiende te houden. Een MacGuffin, zoals Alfred Hitchcock het lang geleden bedacht. Voorbeelden? De Time Stone in Doctor Strange, Bucky in Captain America: The Winter Soldier en eigenlijk elke Infinity Stone in één van Marvels 22 films.
 


De ultieme MacGuffin? De Tesseract (oftewel de Space Stone). Dit kubuskreng kreeg een prominente rol in Captain America: The First Avenger, dook weer op in The Avengers-films en ook in Captain Marvel draaide zowat de hele film om dit ding. Geen wonder: het gaf Captain Marvel haar superkrachten!
 

Giant Sky Beam

Deze is eigenlijk best geinig. De ‘Giant Sky Beam’ – een gevaarlijk grote, vaak blauwe lichtstraal – komt véél vaker dan je denkt terug in superheldenfilms. Best raar eigenlijk, en tegenwoordig echt not done.
 


Dit redelijk oud filmpje hierboven zit al bomvol blauwe beams, moet je nagaan. Inmiddels kunnen we ook Avengers: Infinity War en Justice League aan het lijstje toevoegen…
 

Dood… of toch niet?

In de comics is dit fenomeen inmiddels extreem uitgekauwd. De films haakten – helaas – ook aan. Zo gingen Superman, Nick Fury, Coulson én Loki (zelfs meerdere keren) dood – om even later gewoon weer terug te komen. Wat voor waarde heeft ‘de dood’ dan nog in een superheldenfilm?
 

 

CGI-overload

Misschien wel het cliché dat het meeste pijn doet (aan de ogen): die overdaad aan CGI. Uiteraard: goede effecten zijn nodig om epische battles en bovennatuurlijke superkrachten in beeld te brengen. Snappen wij ook wel. Alleen ligt de overdaad al snel op de loer.
 


Vooral in de grote eindgevechten, zoals die in Aquaman hierboven, lijkt het eerder één grote smurrie van effecten. Waar moet je kijken? Wat is er überhaupt nog echt? En zijn die wegwerp-slechterikjes niet alleen bedoeld om de helden iets te geven waar ze op los kunnen gaan?
 

Iedereen heet Chris

Stiekem doen er best veel Chrissen mee aan superheldenfilms. Begon vroeger al, met Christopher Reeves natuurlijk, als Superman, en Chris O’Donnel als Robin. Of wat dacht je van Christian Bale als Dark Knight?
 

Tegenwoordig hebben we er weer een verse lading Chrissen bij, zoals je hierboven ziet. Is er eigenlijk nog wel een Chris over? Zo ja: bereid je voor op een superheldenrol!