Emma Watson, Daniel Radcliffe en Rupert Grint in Harry Potter

Vorige maand waagde één van onze redacteuren zich aan een Harry Potter-ranking zonder ook maar één film te zien. Nog steeds boos, Potterheads? Niet getreurd: we komen nu speciaal voor jullie met een échte ranking – en we nemen Fantastic Beasts ook gewoon mee! 

10. Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald

Het ene stukje uit deze Potter-prequel dat wél door de beugel kon, was ironisch genoeg een flashback die ons weer even terug naar Hogwarts bracht. Verder stelde werkelijk alles teleur. The Crimes of Grindelwald gaf ons Newt en nog meer van zijn schattige magische beestjes, een jonge Dumbledore en alsnóg willen we dit misbaksel het liefste keihard Avada Kedavra’en. Gelukkig is deel 3 uitgesteld
 

More content below the advertising

9. Harry Potter and the Chamber of Secrets

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: die verwaande Gilderoy Lockhart (Kenneth Branagh) werkte nogal op onze zenuwen. Ook liet Chamber of Secrets wat meer achtergrondinfo over Voldemort zien maar… daar zaten we echt nog niet op te wachten. Weg met Tom Riddle, méér Hogwarts-shit please!
 


Pluspunten waren er gelukkig genoeg: de kids zaten nog in hun schattige, pre-puberteit-jaren, we kregen een gigantische superslang te zien, Dobby veroverde onze harten én Ron en Harry scheurden in een vliegende waggie.
 

8. Fantastic Beasts and Where to Find Them

Het eerste Fantastic Beasts-avontuur is zóveel beter dan Crimes of Grindelwald. Dit unieke kijkje in een wizard-wereld zónder Voldemort en Harry Potter voelde verfrissend. Het New York van 1926 bleek een perfecte setting en nieuwe personages, zoals Tina, Queenie en Jacob, waren allerminst saai. We wilden na deze film gelijk in Newt Scamanders koffer vol fabeldieren duiken.  
 


 

7. Harry Potter and the Sorcerer’s Stone

Een trip down memory lane vanaf perron 9 ¾ die misschien niet meer zo magisch is als bij die eerste keer kijken, maar wat boeit dat? Geen enkele film geeft ons zo’n sterk nostalgie-gevoel als The Sorcerer’s Stone. Als je ‘m vergelijkt met de rest van de Potter-films, qua spreuken, personages, Defence Against the Dark Arts-docent en allerlei andere Potter-maatstaven, bungelt deze ergens onderaan. Púúr door de overweldigende nostalgie-factor gaat ‘ie toch ietsje naar boven.
 

 

6. Harry Potter and the Goblet of Fire

Wat?! Zijn er ook nog andere tovenaars- en hekserijscholen?! Ons kinderbrein kon er bijna niet bij, maar wát tof was dat, die andere klassen die speciaal naar Hogwarts kwamen voor een ultieme battle. We kregen ontzettend veel nagelbijtmomentjes met Harry die zich een weg door het Triwizard Tournament baande en laten we onze eerste échte kennismaking met Voldemort (Ralph Fiennes) niet vergeten. Goblet of Fire staat nog altijd als een huis.
 


 

5. Harry Potter and The Half-Blood Prince

Vanaf dit moment voelden we echt helemaal niets meer van die kinderlijke verwondering van de magische tovenaarswereld. Nee, vanaf The Half-Blood Prince hulde Hogwarts zich in kille duisternis. Heel veel duisternis. En dat was maar goed ook. Dit volwassen avontuur zat bomvol Death Eater-actie, de eerste Horcruxes en Ginny en Harry-liefde in spe. Voldemort-flashbacks en Snape’s geniale rol als halfbloedprins maakten het helemaal af.

En dan dat einde… Dumbledore’s dood ging door merg en been en liet hele bioscoopzalen in huilen uitbarsten.

 

4. Harry Potter and the Order of the Phoenix

Aww… Harry’s eerste liefje Cho! Puberteit sloeg keihard toe in Hogwarts anno Order of the Phoenix. Dolores Umbridge als directrice from hell gaan we ook niet snel vergeten. Verder herinneren we ons dit vijfde deel vooral door één van de beste duels uit de hele reeks: het epische Dumbledore tegen Voldemort-gevecht.
 


Sowieso staat het filmpje hierboven misschien wel garant voor de beste vijf minuten uit de franchise. Fantastische spreuken, The Order tegen The Death Eaters, Bellatrix die Sirius Black vermoordt (“I killed Sirius Black, hahaha”) en dan moet Dumbledore nog komen. Wát. Een. Scene’s.
 

3. Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1

Dit een-na-laatste deel is zeker geen stilte voor de grote storm die Part 2 teweegbracht. Nee, ook The Deathly Hallows Part 1 was een zenuwslopende rit die in één klap onze jeugd kapotmaakte door Hedwig én Dobby te killen. We hadden onze emoties even niet meer in de hand.
 


Los daarvan was het maar beter dat de makers het laatste boek in twee films opsplitsen. Niets dat in Part 1 zat voelde aan als filler. De scenes in Malfoy Manor lieten bovendien zien wat voor een fantastisch, gestoord personage Bellatrix was.
 

2. Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2

Ga er maar aanstaan. Eén van de meest succesvolle filmfranchises ever tot een bevredigend einde brengen. Wat een monsterklus. Nou, regisseur David Yates kreeg het voor elkaar. Is dit echt dezelfde dude die ook Crimes of Grindelwald regisseerde? Hoe dan?!
 


We weten haast niet waar te beginnen met dit meesterwerk. Snape’s grote bekentenis aan Harry en zijn flashback-scenes zorgen nog altijd voor de nodige tranen. Alan Rickman blijft een held. Maar ook: Neville die zich als grote held ontpopt in een ultieme goed versus kwaad-veldslag zoals we die toen nog nooit eerder zagen op het witte doek. Inmiddels komt Avengers: Endgame een slordige acht jaar later pas in de buurt.

Toch is er één Potter-film die we nét wat meer waarderen…  
 

1. Harry Potter and the Prisoner of Azkaban

Duw er een kwartje in en we beginnen eindeloos te lullen over hoe goed we Azkaban wel niet vinden. Waar moeten we in hemelsnaam beginnen? Gary Oldman als vermoedelijke slechterik én later held Sirius Black, die geniepige Wormtail, trauma-bezorgende Dementors en onze favoriete Dark Arts-docent Remus Lupin – Azkaban zat vol met geniale eerste kennismakingen. Hier kon de franchise met elk deel uit blijven putten.
 


En dan hebben we het nog niet eens gehad over die trippy bus-rit of Snape die steeds dreigender en interessanter werd. De drie-eenheid Ron, Harry en Hermione kwam hier ook uitstekend tot z’n recht in een fantastische tijdreis-verhaallijn die perfect werkte. Een strak script zonder onnodige scènes, meesterlijk geregisseerd door Alfonso Cuarón. Magischer dan dit wordt het niet!